About

In mijn werk ben ik opzoek naar een verloren tijd, naar waar mijn herinneringen liggen aan een onbereikbare liefde. Vanuit een toevallige ontmoeting in een ruimte of door een waarneming in de werkelijke tijd, word ik door de spiegel van het verleden die ik met me mee draag, meegevoerd naar mijn innerlijke tijd. Hier dwaal ik door een “imaginair” landschap, en word ik meegenomen langs de verschijningsvormen van mijn herinneringen en van diepe verlangens. Het vormt een wereld waarin een bepaalde vorm van tijd niet lijkt te bestaan. Toch word ik daar uiteindelijk ook achtervolgd door de feitelijke tijd die mij weer terug brengt naar het heden, waar ik me bewust word van een verlies en waar ik angst heb de herinneringen te vergeten.

Tijdens het tekenen dwaal ik terug naar die verloren tijd, waar ik op papier de scherven van tijd en herinneringen laat samen komen om tot beeld te worden. Door het papier te scheuren en te vervormen toon ik het onvoorspelbare, kwetsbare en organische karakter van het landschap, de tijd en de herinneringen. Uiteindelijk schep ik dan de innerlijke wereld tot het gewenste en vermoedde beeld waarin ik het liefst dwaal.

Mijn werkelijkheid en mijn droomwereld liggen dicht bij elkaar en zo zal naar ik hoop de onbereikbare liefde uiteindelijk de meest duurzame liefde zijn.

 

In “Opzoek naar de verloren tijd.” van Marcel Proust vond ik erg veel inspiratie.

 

 

In my work, I am always looking for a time that is lost. A place in time where memories of an unattainable love lie dormant. From a chance meeting at a certain space, or by a perception in real time, the mirror of the past that I carry leads me to my inner time. Here, I wander through an imaginary landscape and I am guided along the manifestations of my memories and my deepest desires . It creates a world in which there is no such thing as time. Yet, even there I am pursued by actual time bringing me back to the present, where I become aware of loss and am afraid to forget.

When I am drawing, I return to that lost time, where I allow fragments of time and memories to converge into images. By tearing the paper apart, distorting it, I am showing the unexpected, vulnerable and organic disposition of the landscape, the time and the memories. Eventually, I am shaping the inner world into the desired and presumed image in which I long to wander. My reality and my dream world are not far apart, and so unattainable love will prove to be the most sustainable love. Or so I’m hoping.

“In Search of Lost Time”, by Marcel Proust, was a big inspiration to me.

 


Tekst

Keuze en aanbeveling in TROUW betreffende Amsterdam Drawing door Arno Kramer, curator Drawing Centre Diepenheim

De tekeningen van Romy Muyrers beperken zich meestal niet tot het ‘bewerken’ met negropotlood van de zichtkant van het papier. Zij zoekt naar mogelijkheden om het werk te onttrekken aan het standaard gebruik van het alleen betekenen van de voorkant van een vel papier. Vaak voegt ze uitgeknipte getekende kleine personen toe, die ze iets van het basispapier ‘opprikt’ om zo een diepere betekenis te geven aan haar werk. Soms loopt de tekening zelfs door naar de achterkant van het papier en krult ze de tekening naar voren met een constructie van dunne houten latjes.

Zij ziet haar nog jonge oeuvre als een doorlopend verhaal. Tegelijkertijd tonen de tekeningen in hun techniek een enorme vrijheid en lijkt het of ze zich toch ook laat leiden door mogelijkheden van de tekenstift en improviseert zij er lustig op los in structuren en in de vlakverdeling. Haar vaak min of meer landschappelijk te duiden beginconstructies in het werk vormen geen realistische afspiegeling van een geziene werkelijkheid. Bovendien zie je in veel gevallen dat het zichtpunt een zogenaamd vogelvluchtperspectief betreft. Soms laat ze vlakken in de tekeningen bewust botsen en zijn er zo lijkt verschillende gezichtspunten gekozen. Haar manier van tekenen is deels spontaan, zeer krachtig en druk in haar lijnvoering, maar is ook expressief en dynamisch. Het werk is onmiskenbaar oorspronkelijk en vitaal en toont in de beperking van het gebruik van het zwarte tekenstift materiaal en dik papier enorm veel mogelijkheden. Haar ‘Terug naar de verloren tijd’ heeft niets conventioneels of ouderwets, maar vormt vooral de reden voor het doorlopende verhaal met alle beeldende variaties die maar denkbaar zijn.

 


 

Enkele woorden over Romy Muijrers en haar werk

In 2010 leerde ik Romy Muijrers kennen als eerstejaars studente aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunst in Den Haag. Al vroeg zag ze wat de tekening als zelfstandig gegeven haar kon bieden.  In de loop van de tijd werden haar werken expansiever en groeiden gelijker tijd in intensiteit en bewustzijn. Haar kunstenaarschap wortelde aanvankelijk in de gedrevenheid en honger naar het portretteren van mensen uit haar omgeving. Uit haar eerste werken sprak een oprecht en scherp observatievermogen en een natuurlijke vaardigheid deze personen af te beelden zoals zij ze ervaarde.

In het verlangen de geportretteerden een lading te geven die raakt aan zijn/haar kern, maakte ze een paar opmerkelijke stappen.  Ze liet zich hierin leiden door zowel haar liefde voor het portret als de betovering van het verhaal. Het bijzondere schuilt in het behouden van de persoonlijke verbinding en de manier waarop het verhaal wordt afgebeeld. Ze legt hierdoor als het ware een verbinding tussen haar liefde voor het tekenen als voor de situatie en/of personen.  Ze laat daarbij de totale materialiteit, het papier, de lijnvoering, de zwarten van de nerokrijtpotloden, op een ontwapende manier samenvallen met de melancholische beleving. Zo ervaart zij, gedreven door haar manier van tekenen, al wervelend, haar persoonlijke biografie opnieuw. Op deze manier transformeert ze de gebeurtenissen en herschikt deze in de presentaties aan de expositiemuur.

Als kijker zie je contouren, uitgescheurde figuren, losgemaakt van hun oorspronkelijke context die een nieuwe reis aangaan met elkaar en degene die ze beschouwd. We zien ze in een veld, een volledig opgevulde tekening, opkrullend of zwevend in het vacuüm van de maagdelijke witte muur. Soms belanden ze in een animatie waar ze verschijnen en of verdwijnen, hierin wordt tijd feitelijk. Het zijn deze verbindingen waarin Romy haar persoonlijke beleving en observaties over laat gaan in het afgebeelde en weet om te zetten naar een bewustzijn van het exposeren zelf. In deze expansies zoekt haar werk contact, kan het resoneren en valt tegelijkertijd samen met zichzelf.  Romy Muijrers is in alle jaren authentiek, constant en productief in haar werkproces gebleven. Al direct na haar examen werd zij opgenomen in verschillende tentoonstellingen waarin tekeningen centraal stonden.

Elly Strik

Augustus 2016,

Beeldend kunstenaar en docent KABK, Den Haag

 

 

 

 

 

DRAWING FRONT Magazine Nanette Kraaikamp, curator Drawing Centre Diepenheim

Romy Muijrers werkt met neropotlood op papier. Het papier is dikwijls in vormen gescheurd of geknipt en in lagen opgebouwd. Haar tekeningen laten een innerlijke reis zien naar haar persoonlijke herinneringen aan verloren momenten.

 

 


 

Eind examen KABK 2015 Johan van Oord, Hoofd Beeldende kunst KABK

Romy Muijrers gebruikt de tekenkunst om een tijdsmachine te creëren die niet naar een bepaalde periode reist, maar die de verschillende tijden tegelijkertijd openbaart. De figuren die zich in deze tijd verhaspeling bevinden, zijn de gidsen die ons langs de verschijningsvormen van herinneringen en de beleving van het heden voeren. Haar tekeningen geven een helder beeld van het wispelturige karakter van onze plek in de tijd.